linka - dziennik pokładowy

Raz do roku, Linka przechodzi całkowitą metamorfozę i z beztroskiego luzaka, przeobraża się w ortodoksyjną księgową, rozliczającą PIT każdemu, kto ją o to poprosi. Oczywiście jest to działalność niezarejestrowana i oscylująca na krawędzi szarej strefy, a Linka w dowód wdzięczności otrzymuje niepieniężne dary, głównie czteropaki. Do grona stałych klientów należy jej dobra znajomka Zuz, która w tym roku, w dowód wdzięczności zaproponowała piwo i strawę w nowo otwartej pizzerii, na co Linka z uznaniem przytaknęła. Linka weszła do restauracji i rozejrzała się po opustoszałej sali. W najodleglejszym kącie w ciemnych okularach siedziała jej znajomka, Linka ciemnych okularów zakładać nie musiała, bo jej korekcyjne są z reguły uwalone na tyle, że skutecznie uniemożliwiają identyfikację. Ich spojrzenia na chwilę się spotkały i ledwo dostrzegalnie skinęły głowami. Linka podeszła do stolika, wysunęła krzesło i bez słowa zajęła miejsce. Zuz wyciągnęła białą kopertę, położyła ją na stole i przykrył...

Linka w sposób znaczny zaniemogła łapiąc jakiegoś zmutowanego wirusa, który bynajmniej nie uczynił z niej superbohatera, a raczej upiora z opery.  Wirus ten o fikuśnej nazwie na myśl przywodzący bostońską herbatkę, standardowo zawiera gorączkę, bóle mięśni i gardła, ale jako pakiet dodatkowy ma wysypkę, którą szczodrze Linkę obdarzył. Choć i tak nie jest najgorzej bo wysypka wystąpiła u niej głównie na dłoniach, trochę znacząc stopy i twarz, a wychodzić może w różnych miejscach, wówczas Linka skończyłaby jako zamtuzowa wszetecznica.  Głównie ze względu na ten fakt, Linka co by nie straszyć gatunku ludzkiego i nie wpaść w tłum rozeźlonych wieśniaków z widłami i pochodniami na etacie, musiała zaszyć się w swojej pieczarze. Żeby nikt przez przypadek nie zawędrował do jej samotni Dziwak oznaczył drzwi kartką z krzywym napisem ZARAZA i radioaktywnym emblematem. Posiłki są jej podsuwane przez specjalnie przystosowany otwór w drzwiach. Potrzeby fizjologiczne zostały wstrzymane do odwołania, ...